Scott en Joyce

Pak maar even een kopje thee, een snackie want nu komt er een leuk verhaal aan! 

Whoop whoop feestje want ik (Joyce) ben 22 geworden! Deze dag begon met zingen tijdens het ontbijt, het klonk prachtig met alle ochtendstemmen! Ondanks dat het mijn verjaardag was, zag het er verder uit als een ‘normale’ dag. In de ochtend begonnen we met lessen. ‘s Middags hadden we lunch in de eetzaal en kreeg ik een mooie verjaardagstaart, gemaakt door de keukenmedewerkers!
In de middag hadden we een volleybaltoernooi waar wij allebei aan mee deden. Scott speelde van 15:30- 16:15 en ik van 16:15-17:00. Aan het eind van Scott’s wedstrijd kwam ik even kijken en Scott zou eerst even douchen en dan zou hij ook even kijken bij mijn wedstrijd. Meestal doet hij dat erg snel want we hebben douches bij de kleedkamers in de sporthal, maar deze keer deed hij er erug lang over. In de laatste vijf minuten kwam hij binnen, en hij had zich helemaal leuk aangekleed, tot mijn verbazing, want naar mijn weten zouden we nergens heen gaan. Na de wedstrijd liep ik naar hem toe en hij vertelde mij dat ik snel even moest douchen en dat we zo snel mogelijk weg moeten! En ik moest warme kleren aan doen zei hij, want het is koud buiten. Wat een verrassing! we gaan uit eten dacht ik! Het was tenslotte 17:00. Ik rende snel naar naar de douch en deed warme kleding aan. Binnen 15 minuten stond ik klaar om te gaan.
Scott kwam aanlopen en vertelde me dat we een stukje gingen lopen. Op een gegeven moment kwamen we een treinspoor tegen (die niet meer gebruikt wordt) en zei Scott: ‘Kom we gaan over het spoor’. Ondanks dat ik wist dat hij niet meer gebruikt wordt, dacht ik ‘kunnen we niet gewoon als normale mensen náást het spoor lopen?!’. Maar nee, Scott wilde per se over het spoor lopen. Na 20 minuten lopen kreeg scott een geheimzinnig telefoontje met dat de reservering iets was verplaats. Dat betekende dat we iets langer door moesten lopen… We gingen van het spoor af en liepen even door de straten van Holsby. Op een gegeven moment begon het best koud te worden en wilde ik wel naar die reservering toe… Later kreeg Scott nog een telefoontje en zei hij dat de reservering klaar was. We gingen weer het spoor op en liepen een kant op waar we nog niet geweest waren. Na zo’n 7 minuten lopen zagen we in de verte kleine lampjes, ik dacht er nog niet te veel van , maar toen we dichterbij kwamen waren het plastic waxinelichtjes die neergezet waren door mensen. We stopten met lopen en keken er even naar, toen zag ik een lampje die achter de lampjes het bos in ging, en daarachter nog een lampje! Scott zei heel nonchalant: “Het lijkt wel een spoor, zullen we het volgen?” Ik keek hem schuin ogend aan… wat heeft hij nou weer gedaan dacht ik!
Samen volgden we het spoor van lampjes dat dwars door het bos ging. Het spoor van  lampjes  was zo mooi, alsof het recht uit een sprookje kwam!
We volgden zo’n 20 lampjes en die eindigden bij een prachtig versierde plek met kerstlampjes die in een rondje opgehangen waren, een knetterend kampvuur en twee stoelen! Het was echt prachtig gedaan. Toen besefte ik pas dat dit de ‘reservering’ was! We gingen meteen even opwarmen bij het vuur, want na ruim een uur lopen in de kou waren we daar wel aan toe! Scott pakte een schaal waar brooddeeg in zat die aan de zijkant lag. Er waren ook twee stokken, dus konden we broodjes bakken! Er waren worstjes die we op gingen warmen. Het was even kijken hoe lang we het deeg moesten bakken, maar toen we het eenmaal door hadden, waren ze heerlijk! Er was aan alles gedacht, aan eten, drinken, muziek en warmte! Een hele speciale manier om mijn verjaardag te vieren. Die Scott heeft toch flink zijn best gedaan om het onvergetelijk te maken. Het is natuurlijk wel gek om je verjaardag te vieren in het buitenland en zonder familie. Gelukkig hebben we elkaar.
Scott had de hele avond al zijn rugzak op zijn rug, maar ik mocht maar niet weten wat er in zat. Tot na het eten, toen ik toch erg nieuwsgierig vroeg wat er nou in zijn tas zat.
Hij reageerde met ‘Ja, daar is het nu wel tijd voor.’. Hij pakte zijn tas erbij en haalde zijn iPad uit z’n tas. Zijn iPad… waarom dat nou weer? Wat wil hij daar nou mee doen? Hij opende zijn notities en hij had een brief geschreven van wel zes pagina’s! 

Hij begon met voorlezen en vertelde over allerlei momenten uit onze hele relatie. Op het einde vertelde hij dat hij een cadeau voor mij had, maar niet zomaar een cadeau. Hij was namelijk aan het denken over wat zou hij mij nou kunnen geven om deze verjaardag onvergetelijk te maken, maar elke keer dat hij iets bedacht had, kon hij wel iets vinden wat het zou overtreffen. Tot hij bij een cadeau was gekomen waarvan hij zeker wist dat niks anders dat kon overtreffen. 

Nou, ik was nu wel benieuwd wat hij had! Ik moest eerst even mijn ogen dicht doen en toen ik mijn ogen opende zat Scott op de grond op een knie met een ring in zijn handen en vroeg hij ‘wil je met me trouwen?’!!! Het zou natuurlijk mooi zijn als ik volmondig ‘ja’ zei, maar in plaats daarvan zei ik ‘Nee, Echt?!?!’ omdat ik zo verrast was! Hierna zei ik natuurlijk wel: JA!

Later die avond werden we opgehaald door vrienden van ons die het hebben helpen opzetten. Onderweg in de auto vroegen we ons af hoe we het de rest van de studenten gingen vertellen, maar dat was gelukkig niet heel moeilijk. 

We werden bij Brunsgarden afgezet (het huis waar de meiden slapen). Daar kwamen een paar meiden nieuwsgierig naar buiten lopen, toen ze de ring zagen begonnen ze te gillen en daardoor kwamen alle meiden naar beneden stormen! We stapten uit de auto en terwijl wij mensen aan het omhelzen waren en in alle dolheid probeerden te vertellen hoe het was gegaan, reed Philipp naar het jongenshuis om alle jongens op te halen! Dus na een paar minuten zagen we alle jongens in de verte aanrennen over het pad voor Brunsgarden! Op een gegeven moment stond dus iedereen om 22:30 voor Brunsgarden, iedereen door de dolle heen en iedereen benieuwd naar hoe het gegaan was! We besloten naar binnen te gaan om daar het verhaal te vertellen en het buiten weer stil te krijgen…

Alle jongens waren SCOTT, SCOTT, SCOTT aan het roepen en, nou, het was echt een grote dierentuin binnen! Nadat we het verhaal verteld hadden, ging iedereen weer terug en was het tijd om te slapen.
Wat een bijzondere dag met een onverwachte wending!

Een week later lag er een prachtige laag sneeuw en besloten we met Bricelyn en Amelia foto’s te maken ter ere van de verloving. Suuuper koud, maar de resultaten zijn wel erg leuk geworden!

Nu is het een aantal weken later, de rust is weer toegekeerd en de ring is goed op maat 😉

Wij kunnen ons wel voorstellen dat je denkt: Hoe nu verder?
We hebben vooralsnog geen trouwdatum vast gesteld en gaan nog niks boeken of reserveren zolang we nog in Zweden zitten. We zitten immers nog steeds op de Bijbelschool en dat is nog steeds onze prioriteit en willen we volledig onze aandacht geven.

We realiseren ons ook dat om te kunnen trouwen, we een plek nodig hebben om te wonen. Wij zijn daarom om ons heen aan het kijken naar waar we in de omgeving HHW/Alkmaar kunnen wonen voor wanneer we terugkomen van Holsby.
Wij zouden jullie willen vragen om ogen en oren open te houden, mochten jullie iets zien of horen van iemand die iets verhuurt, dan zouden wij dat graag horen! 

Een hele speciale dag…!